"Rydym yn anrhydeddu'r rhai a fu farw trwy eu cofio â chariad, a thrwy ddewis heddwch."

Ydych chi'n cofio'r cyfyngiadau symud oherwydd covid? Pan ddaethom allan ohono, roedd llawer ohonom yn gobeithio y gallem adeiladu byd mwy caredig. Roedden ni wedi darganfod faint roedden ni angen ein gilydd. Roedden ni'n meddwl y byddai pethau'n gwella.

Ers hynny, mae'r byd wedi dod yn fwy rhanedig. Rydyn ni'n meddwl am Wcráin, Israel a Phalesteina, Swdan, Myanmar, Iran a Libanus: lleoedd lle mae gwrthdaro yn parhau i ddinistrio bywydau a chymunedau. Ddoe yn unig, bu gweithred erchyll o drais yn Krakow.

Ac rydym yn clywed addewid Eseia:

“Byddan nhw’n curo eu cleddyfau yn sychau aradr.”

Mae addewid yn y dyfodol lle na fydd Cenhedloedd yn cynnal rhyfel ac arfau'n dod yn offer ar gyfer tyfu bwyd yn swnio'n hyfryd.

Ond mae'n teimlo ymhellach i ffwrdd nag erioed.

Teimlai Eseia yr un ffordd, ond gorffennodd gyda: “Gadewch inni rodio yng ngoleuni’r Arglwydd.”

Mae rhywbeth i ni ei wneud nawr.

Mae Duw yn dewis gweithio trwy fywydau dynol. Mae ei addewid yn ein gwahodd i gymryd rhan. Ni allwn ni gwblhau ei deyrnas ein hunain, ond gallwn ni ddechrau ymarfer ei ffyrdd.

Dywed Iesu: “Gwyn eu byd y rhai sy’n gwneud heddwch, oherwydd byddant yn cael eu galw’n blant Duw.”

Dyna alwad i bobl gyffredin fel ni.

Gweddïwn am heddwch, gan enwi gerbron Duw y dioddefaint y gallem fel arall droi oddi wrtho.

Rydym yn ysgrifennu at ein gwleidyddion, gan ofyn iddynt ddilyn diplomyddiaeth, amddiffyn sifiliaid a chefnogi'r rhai sydd wedi cael eu gyrru o'u cartrefi.

Ac rydym yn ymarfer heddwch o fewn ein cyrraedd ein hunain: gartref, yn yr eglwys, yn y geiriau a lefarwn a'r pethau a rannwn ar-lein.

Weithiau mae hynny'n golygu ymddiheuro. Weithiau mae'n golygu gwrando. Weithiau mae'n golygu herio creulondeb yn lle cadw tawelwch cyfforddus.

Mae angen gwirionedd a chyfiawnder ar heddwch os yw am bara.

Efallai y bydd y rhain yn ymddangos yn addasiadau bach. Ond mae dewisiadau bach yn cronni.

Mae haelioni un person yn annog haelioni un arall.

Mae gweithred o ras yn torri ar draws dadl.

Mae rhywun yn dod o hyd i'r dewrder i faddau.

Rydyn ni'n gwybod sut y gall casineb ledaenu fel tân gwyllt.

Ond gall gras, haelioni a heddwch ledaenu hefyd.

Cymharodd Iesu deyrnas Dduw â burum yn gweithio trwy does: rhywbeth bron yn gudd, yn newid y cyfan yn raddol.

Ni allwn wybod yn union sut y bydd dyfodol addawedig Duw yn datblygu.

Ond efallai y bydd ei ddechreuadau'n dod mor dawel fel mai dim ond wrth edrych yn ôl y byddwn yn eu hadnabod.

A byddwn yn meddwl pam y gwnaethom erioed feddwl bod heddwch y tu hwnt i'n cyrraedd.

Heddiw, rydym yn anrhydeddu'r rhai a fu farw trwy eu cofio â chariad, a thrwy ddewis heddwch yn y bywydau sydd gennym o hyd.

Rydym yn dilyn Iesu, a garodd ei elynion ac, o'r groes, a weddïodd: “Dad, maddau iddynt.”

Mae'r addewid yn eiddo i Dduw.

Mae'r gwahoddiad yn eiddo i ni:

“Gadewch inni rodio yng ngoleuni’r Arglwydd.”